OutlineMocak_mobile_icon
Aplikacja mobilna
Zaplanuj wizytę w muzeum, sprawdź aktualne wydarzenia oraz zwiedzaj wystawy z mobilnym przewodnikiem.
Pobierz Zamknij
Przejdź do głównej treści
Languages

Oświadczenie Piotra Pawlenskiego

Oświadczenie Piotra Pawlenskiego

Opublikowano: 09.05.2022

Na wystawie Polityka w sztuce prezentujemy prace Piotra Pawlenskiego. Artysta jest Rosjaninem, obecnie mieszka we Francji. Od lat – poprzez swoje działania w przestrzeni publicznej – protestuje przeciwko opresyjnemu systemowi politycznemu w Rosji. Jest jednym z najbardziej rozpoznawanych i jednocześnie radykalnych twórców. Jego sztuka zwraca uwagę na ważne problemy. Działania Pawlenskiego zawsze były skierowane przeciwko reżimowi Putina.

W pracy Szew, która promuje wystawę, artysta zaszywając sobie usta, wyraził swoją solidarność z członkiniami Pussy Riot, które za wykonanie utworu Bogordica, Putina progoni! (Bogurodzico, przegoń Putina!) w soborze Chrystusa Zbawiciela w Moskwie zostały skazane na dwa lata kolonii karnej. Stojąc przed soborem Kazańskim, swoim wymownym milczeniem wypomniał społeczeństwu ciche przyzwolenie na zaangażowanie Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej w życie polityczne oraz na reelekcję Putina. Fotografia Szew została wyróżniona przez Agencję Reutera. Na wystawie Polityka w sztuce pokazujemy szerzej twórczość tego artysty i inne jego akcje przeciwko reżimowi Putina.

Oświadczenie Piotra Pawlenskiego w odpowiedzi na pytania i zarzuty dotyczące jego obecności na wystawie w MOCAK-u:

Opamiętajcie się, ludzie! Usuwanie artysty z przestrzeni publicznej z powodu jego narodowości czy rozdźwięku z panującą moralnością to Niemcy lat 30. z ich ideologią „sztuki zdegenerowanej”. To Związek Radziecki tych samych lat 30. z dyrektywą Maksima Gorkiego o jedynej dopuszczalnej metodzie „realizmu socjalistycznego”, zgodnie z którą całą resztę należało „oczyścić”, czyli – mówiąc dzisiejszym językiem – usunąć. A wszystko to było motywowane szczególną sytuacją geopolityczną – przecież wszędzie byli wrogowie. Opamiętajcie się, ludzie! Czytajcie o historii, a jeszcze lepiej o historii sztuki. Róbcie to, jeśli wśród was ciągle są ludzie!

Aby uniknąć wszelkiej dwuznaczności, raz jeszcze powtórzę, że od końca 2013 roku zawsze popierałem i wciąż popieram niezależność Ukrainy. Jestem przekonany, że każdy naród ma prawo do samostanowienia i prawo do tego, aby samemu wybierać, kiedy, z kim i w skład jakiego politycznego konglomeratu chce wchodzić.

Byłem przeciwko aneksji Krymu przez Rosję oraz przeciwko wojennej ingerencji Rosji na wschodzie Ukrainy, która zaczęła się w 2014 roku. Moje stanowisko zawsze było publiczne i dobrze znane. Moje stanowisko wobec Ukrainy absolutnie się nie zmieniło i jest oczywiste, że jestem przeciwko wojennej inwazji Rosji, która zaczęła się 24 lutego 2022 roku. Napisałem o tym także w jednym ze swoich publicznych postów na Facebooku.

Ale napisałem tam także, że przeciwko tej wojnie jestem w równym stopniu, co totalnej blokadzie i zbiorowej odpowiedzialności, którą chce się nałożyć na wszystkich, którzy zostali w Rosji. Jestem przeciwko zbiorowej odpowiedzialności, ponieważ – po pierwsze – w Rosji jest bardzo wielu ludzi, którzy szczerze nienawidzą reżimu i próbowali go obalić. Tak, reżim okazał się silniejszy, a te osoby poniosły klęskę. Ale nie można karać ludzi za ich słabość. Bo to jest jednoznaczne z myślą Nietzschego: „To, co ma i tak spaść, należy popchnąć”, a ja jestem jej przeciwny. Po drugie – mnie samego nie ma dziś w Rosji. Za obrzydliwe uważam głosy tych, którzy wyjechali z Rosji i dziś ze swojego komfortu nawołują do jak najsurowszego karania tych, którzy wyjechać nie mogli. Jestem przeciwny zbiorowej odpowiedzialności, ponieważ to jedna z ulubionych metod nacisku więziennej administracji na więźniów. Gdy za czyny jednego odpowiada cała cela – 30 osób. Wszyscy, którzy siedzieli w więzieniu, dobrze to znają i bez trudu mnie zrozumieją. Jestem przeciwko zbiorowej odpowiedzialności, ponieważ to jedna z ulubionych metod działania czeczeńskich służb, gdy za czyny jednego Czeczena odpowiada cała jego rodzina, łącznie z małoletnimi dziećmi i rodzicami w podeszłym wieku. Zgadzam się, że to bardzo efektywne, ale to jedna z najbardziej odrażających metod kontroli, jakie znam.

Jestem przeciwny zbiorowej odpowiedzialności, jestem jednak za odpowiedzialnością indywidualną. Ponieważ każdy powinien odpowiadać za swoje postępki. W Rosji to rząd i dowództwo wojskowe, to przemysł zbrojeniowy, propagandowe media itd. Sankcje powinny zostać użyte, aby zakończyć wojnę, ale powinny być wybiórcze i strategicznie punktowe. Jestem za sankcjami wobec tych, którzy zaczęli i prowadzą tę wojnę. Sankcje powinny być wymierzone w tych, którzy świadomie popierają tę wojnę słowem i działaniem, a nie przeciwko tym, którzy są na tyle słabi, że przez ostatnie dziesięciolecie nie zdołali rozprawić się z tym reżimem.

Co do oskarżeń o moje niedopasowanie do panującej moralności. Jestem artystą i – prawdę mówiąc – mam gdzieś oskarżenia o amoralność. Tym bardziej gdy te oskarżenia oparte są na oszczerstwach mojej byłej dziewczyny, która sama została oskarżona o zgwałcenie innej dziewczyny. Co moja była dziewczyna, naturalnie, neguje. A skoro dziś jedynym argumentem jest ten, że „ofiara nigdy nie kłamie”, to zgodnie z jaką zasadą ustanawia się priorytet jednej rzekomej ofiary nad drugą rzekomą ofiarą? Paradoks ten, niestety, jest całkowicie typowy dla naszych czasów, ponieważ dziś bardzo popularne jest udawanie ofiary i oskarżanie o przemoc tych, z którymi chce się wyrównać rachunki. Albo po prostu z zazdrości. Przecież rzucanie oskarżeń jest bardzo łatwe – nikt nie zdoła sprawdzić prawdziwości słów. Dlatego wszystkim, którzy dziś z taką łatwością postanowili znieść zasadę domniemania niewinności, wszystkim moralistom, którzy zatęsknili za kłamliwymi donosami lat 30. XX wieku – z ogromną przyjemnością pluję w twarz. Gardzę wami i waszą moralnością.

Ale jeśli wśród czytających są jeszcze ludzie, zwracam się do was!

Świat stacza się w totalitaryzm. „Sztuka zdegenerowana”, „jedynie wierny realizm socjalistyczny” itp. – to nasza dzisiejsza rzeczywistość. To totalitaryzm. Ale to już totalitaryzm w skali planetarnej. Opamiętajcie się, ludzie!

Piotr Pawlenski

przeł. Agnieszka Sowińska


Oświadczenie napisane przez Piotra Pawlenskiego w językach rosyjskim i angielskim:

Люди опомнитесь! Выгонять художника из публичного пространства из-за его национальности или несоответствия господствующей морали – это Германия 30-х годов с её идеологемой «Дегенеративного искусства». Это Советский Союз тех же 30-х с его директивой Максима Горького о единственно допустимом методе «социалистического реализма», а всё остальное следовало зачистить, то есть говоря сегодняшним языком – удалить. И всё это было естественно из-за особых геополитических обстоятельств – ведь повсюду был враг. Люди опомнитесь! Читайте историю, а еще лучше историю искусств. Делайте это, если среди вас еще остались люди!

Чтобы избежать любых двусмысленностей я еще раз повторю, что с конца 2013 года я всегда поддерживал и продолжаю поддерживать независимость Украины. Я убежден, что у любого народа есть право на самоопределение и право на то, чтобы самим выбирать, когда, с кем и в каком из политических конгломератов они хотят состоять.

Я был против аннексии Крыма Россией и против военного вмешательства России на востоке Украины, которое началось еще в 2014 году. Моя позиция всегда была публичной и о ней всем очень хорошо известно. Так как в моей позиции по отношению к Украине абсолютно ничего не изменилось, то совершенно очевидно, что я против военного вторжения России, которое началось 24 февраля 2022 года. Об этом я и написал в одном из своих публичных постов в социальной сети Facebook. Но также я написал там, что также как я против этой войны, я против тотальной блокады и коллективной ответственности, которую хотят возложить на всех, кто остался в России. Я против коллективной ответственности, потому что, во-первых, в России есть очень много людей, которые искренне ненавидели режим и пытались его свергнуть. Да, режим оказался сильнее, а эти люди потерпели поражение. Но нельзя наказывать людей за их слабость. Потому что это ницшеанское «падающего подтолкни», и я против этого. И вторая причина заключается в том, что меня самого там нет. И я считаю отвратительными призывы тех, кто уехал из России и сегодня из своего комфорта призывает к самой жестокому наказанию тех, кто уехать не смог. Я против коллективной ответственности, потому что это один из любимых методов давления тюремной администрации на арестантов. Когда за поступки одного должна отвечать вся камера в 30 человек. Все, кто сидел в тюрьме хорошо знают об этом, и они меня без труда поймут. Я против коллективной ответственности, потому что это один излюбленных методов расправы чеченских силовиков, когда за действия одного чеченца должна отвечать вся его семья включая малолетних детей и престарелых родителей. Я согласен, что это очень эффективно, но это один из самых отвратительных методов контроля, о котором мне известно.

Я против коллективной ответственности, но я за ответственность индивидуальную. Я за индивидуальную ответственность, потому что каждый должен отвечать за свои поступки. В России есть правительство и военное командование, есть оборонный сервис, военная индустрия, пропагандистские СМИ и пр. Санкции должны применяться, чтобы обескровить войну, но они должны быть избирательные и стратегически точные. Я за санкции против тех, кто начал, и кто ведет эту войну. Санкции должны быть против тех, кто осознанно поддерживает эту войну словом и делом, а не против тех, кто настолько слаб, что за прошедшие 10 лет так ничего и не смог сделать с этим режимом.

Теперь по поводу обвинений в моём несоответствии господствующей морали. Я художник – и на обвинения в аморальности мне честное слово наплевать. Тем более, когда эти обвинения основаны на клевете моей бывшей девушки, которая сама была обвинена в изнасиловании другой девушки. Что моя бывшая девушка, естественно, отрицает. А если сегодня единственным аргументом является тот, что «жертва никогда не врёт», то по какому принципу здесь устанавливать приоритет одной как бы жертвы над другой как бы жертвой? И, такой парадокс, к сожалению, совершенно типичен для нашего времени, так как сегодня стало очень популярным притворяться жертвой и обвинять в насилии того, с кем ты хочешь свести счеты. Или просто из-за ревности. Ведь оклеветать словами очень легко, – проверить никто ничего никогда не сможет. Поэтому всем тем, кто сегодня с такой лёгкостью решил отменить презумпцию невиновности, всем затосковавшим по лжедоносам 30-х годов моралистам, – я с огромным удовольствием плюю в лицо. Я презираю вас и вашу мораль.

Но если среди читающих ещё остались люди, то я обращаюсь к вам!

Мир скатывается в тоталитаризм. «Дегенеративное искусство», «единственно верный Социалистический реализм» и прочее, – это наша сегодняшняя действительность. Это тоталитаризм. Но тоталитаризм теперь уже планетарного масштаба.

Люди опомнитесь!

Пётр Павленский


The Politics in Art exhibition includes works by Pyotr Pavlensky, Russian artist now living in France. For many years now, through his activities, he has been publicly opposing oppressive political regime of Russia. He’s one of the most renown and radical artists, focused on crucial issues. In all his actions, Pavlensky has always opposed Putin’s regime.

In his work called Seam, that is used to promote the exhibition, artist is presented with his lips sewn together. This was an act of solidarity with members of the Pussy Riot that had been convicted for two years in corrective colony for performing Bogorodica, Putina progoni! (Virgin Mary, Put Putin Away!) in the Cathedral of Christ the Savior in Moscow. Standing in front of the Kazan Cathedral in meaningful silence, he reproached society for tacit consent to Russian Orthodox Church’s political engagement and Putin’s reelection. The Seam photograph was awarded a special prize by Reuters. Politics in Art presents more of his works and actions against Putin’s regime.

Pyotr Pavlensky’s statement in response to questions and objections related to his works being exhibited at MOCAK:

People, come to your senses! To expel an artist from public space because of his nationality or inconsistency with the prevailing morality is like Germany in the 1930s with its “Degenerate Art”. It’s like the Soviet Union of the same 1930s with the directive of Maxim Gorky to establish “socialist realism” as the sole acceptable method, with everything else being cleaned up, that is - in today's language - canceled. At this moment, all of this seemed normal because of special geopolitical circumstances - after all, there were “enemies everywhere”.

People, come to your senses! Read history, and especially art history. Do it if there are still humans among you!

To avoid any ambiguity, I will reiterate that since the end of 2013 I have always supported and continue to support the independence of Ukraine. I am convinced that every people has the right to self-determination and the right to choose for themselves when, with whom, and in which political conglomerates they want to be.

I was against Russia’s annexation of Crimea and against Russia’s military intervention in eastern Ukraine, which began back in 2014. My position has always been public, and everyone is very aware of it. Since absolutely nothing has changed in my position towards Ukraine, it is obvious that I am against the military invasion of Russia, which began on February 24, 2022. I wrote about it in one public post made on the social network Facebook.

But I also wrote in this post that, just as I am against this war, I am also against a total blockade and the collective responsibility that some people want to lay on all of those who remained in Russia. I am against collective responsibility firstly because there are a lot of people in Russia who sincerely hate the regime and tried to overthrow it. Yes, the regime was stronger, and these people were defeated. But you can't punish people for their weakness. If you do, it's like Nietzsche's "that which is falling should also be pushed", and I'm against it.

The second reason is that I am not in Russia anymore. And I think it’s disgusting, for those who left Russia and are now living in comfort, to call for the cruelest punishment for those who could not leave.

I am against collective responsibility because it is one of the favorite methods used by prison administrations to put pressure on prisoners. 30 prisoners in a cell should all be made responsible for the actions of a single one. Everyone who has ever been imprisoned is well aware of this, and they will easily understand me.

I am against collective responsibility because it is one of the favorite methods of reprisal used by the Chechen security forces - when a whole family, including young children and elderly parents, should be held responsible for the actions of one of their Chechen relatives. I agree with the fact that it is very effective, but it is also one of the most disgusting methods of control I ever heard about.

I am against collective responsibility, but I am for individual responsibility. I am for individual responsibility because everyone should be held responsible for their own, personal actions.

Russia has a government and military command, a defense service, a military industry, propaganda media, etc. Sanctions must be applied to make the war stop, but they must be selective and strategically targeted. I am for sanctions against those who started and who are waging this war. Sanctions should be against those who consciously support this war in word and deed, and not against those who are so weak that over the past 10 years they have not been able to do anything against this regime.

Now, about the accusations which deal with my inconsistency with the prevailing morality. I am an artist - and I honestly do not care about accusations of immorality. Especially when these accusations are based on the slander from my ex-girlfriend – the same ex-girlfriend who was herself accused of rape by another girl. Which my ex-girlfriend obviously denies. And if today the sole argument is that “the victim never lies”, then on what basis should we make the words of one “victim” prevail over those of another “victim”? Such a paradox is unfortunately quite typical of our time since today it has become very popular to pretend to be a victim and accuse of abuse those with whom you want to settle scores. Or just out of jealousy. After all, it is very easy to slander with words - no one will ever be able to verify the accuracy of anything said.

Therefore, to all of those who decided to cancel the presumption of innocence so easily, to all of those moralists who yearn for the false denunciations of the 1930s, I spit in your face with the greatest pleasure. I despise you and your morals.

But if there are still humans among the readers, then I call upon you!

The world is slipping into totalitarianism. "Degenerate art", "the only true Socialist realism" and so on – that is becoming our reality, once again. This is totalitarianism. Totalitarianism is now on a planetary scale.

People, come to your senses!

Pyotr Pavlensky