Dziwne dziewczyny Kamili Janiak to poemat rozpisany na głosy, w którym bezkompromisowa szczerość i spis z doświadczenia wybrzmiewają równie wyraźnie, co próba zarejestrowania i uporania się z rozproszeniem własnego „ja”, zaś słowo „jestem” okazuje się lepkie i (nie)poręczne. Poetka w swojej najnowszej książce przede wszystkim mówi, opowiada, odpowiada, kłóci się i dyskutuje. Skala głosu więc jest pełna: od nastolatki do matki, od dzieciństwa do zatrudnienia, przez miejskie przygody do katastroficznych wizji przyszłości, od historii traum przez historie kochanków do historii opowiadanych przez dzieci, które „są cenniejsze niż język”. Od szeptu, przez śpiew, do jęku i krzyku.