Proza Iluminacji pisana jest językiem pozornie przezroczystym, takim, do którego czytelnik jest przyzwyczajony i z którym się dobrze czuje, aczkolwiek nie są to opowiadania proste. Autor subtelnie skrywa złożoną niekiedy konstrukcję narracyjną, przede wszystkim zaś oryginalnie stawia przed czytelnikiem problem i zaprasza odbiorcę do wspólnego szukania ewentualnego rozstrzygnięcia.
Adam Poprawa

Iluminacja to gra z czytelnikiem. Gra pozorem, dotknięciem, niekiedy ledwie muśnięciem. To cecha znakomitej prozy, takiej obok której nie da się przejść obojętnie, która zapada w pamięć, pozostawia trwalszy ślad. Prozy, która zatrzymuje czas, ale zwraca go nam w dwójnasób – widzeniem autora i przestrzenią oddaną nam, czytelnikom.
Wacław Holewiński