Książka Jerzego Koeniga Kto ma mieć pomysły? Szkice i felietony teatralne z lat 1978–2008. Jest to pierwszy tom serii miesięcznika „Teatr” –Teatr. Krytycy, w której będą się ukazywały książki zbierające teksty współczesnych krytyków teatralnych.

Książka Kto ma mieć pomysły? jest pasjonującym komentarzem do losów teatru polskiego w ostatnim półwieczu. Koenig – aktywny uczestnik i uważny obserwator życia teatralnego, także w jego wymiarze społecznym i politycznym – ocenia sytuację teatru w Polsce, wspomina wybitnych ludzi kultury, komentuje, przypomina, żartuje, prowokuje, czasem zrzędzi. Przenikliwe opinie Jerzego Koeniga są znakomitym kontekstem dla współczesnych debat o polskiej kulturze. „Chcemy tego czy nie, musimy nauczyć się robić teatr zwykły w czasach nijakich.” – pisał prowokacyjnie Jerzy Koenig. 

Jerzy Koenig nie planował tej książki. Tom zbiera rozproszone teksty – wspomnienia, szkice, felietony, głosy w ankietach, wypowiedzi prasowe, wystąpienia – które ukazały się po publikacji Rekolekcji teatralnych (1979), jedynego zbioru przygotowanego przez krytyka. W odróżnieniu od prawdopodobnego autorskiego wyboru, ten nie jest zbyt restrykcyjny. To świadoma decyzja. Kto ma mieć pomysły pokazuje rozległość spraw i zainteresowań autora. Te teksty wciąż – używając charakterystycznego zwrotu Koeniga – coś znaczą. 


Jerzy Koenig. Pomysłodawca, organizator Wydziału Wiedzy o Teatrze PWST w Warszawie.
Wieloletni dyrektor Teatru Telewizji. Jeden z najważniejszych ludzi teatru w drugiej połowie XX wieku.
Inspirował, organizował, otaczał opieką swoich współpracowników – zawsze jakby z drugiego planu, pozornie nieobecny, w każdym razie nie najważniejszy. Zarówno WoT, jak i Teatr Telewizji pod jego kierunkiem, to najlepsze lata tych instytucji.
Należał do tych nielicznych, którzy nie domagali się adoracji i hołdów za swoją pracę. Brak mi jego ironicznego spojrzenia spod okularów i sceptycznego, ale pełnego delikatności sposobu przeprowadzania krytycznych ocen.
- Jan Englert

Jerzy Koenig (1931–2008) krytyk teatralny, recenzent, redaktor („Dialog”, „Współczesność”, „Teatr”), tłumacz, znawca teatru rosyjskiego i radzieckiego. Publikował m.in. w „Expresie Wieczornym”, „Polityce”, „Gazecie Wyborczej”, „Rzeczpospolitej”, „Foyer”, „Dzienniku”. Pedagog warszawskiej Akademii Teatralnej. Współzałożyciel i pierwszy dziekan Wydziału Wiedzy o Teatrze. Członek niezliczonych komisji, rad, jury (m.in. wieloletni członek komisji programowej Warszawskich Spotkań Teatralnych). Dyrektor Starego Teatru w Krakowie w latach 1998–2002. Długoletni redaktor naczelny Teatru Telewizji TVP, który pod jego kierownictwem rozkwitł.