Uważność – zarówno ta, którą się tematyzuje, jak i ta dostrzegalna w samych narzędziach poetyckich – zdaje się w poezji najczęściej ewokować dystans; rzeczywistość przedstawiana dzięki niej jawi się osobom czytelniczym jak gdyby zza szyby. Oczywistym walorem tego aspektu posługujących się nią wierszy – zwłaszcza kiedy ich refleksja przebywa drogę od detalu do detalu – jest możliwość bezpiecznego smakowania słów na każdym etapie, najpierw na zimno, a później – po objęciu całości – po raz drugi, szczególnie wówczas, gdy jak u Kateřiny Rudčenkovej w Chodzeniu po wydmach mamy do czynienia nie tylko z obfitym przywoływaniem obrazów i sekwencji scen, roztaczaniem oryginalnych wizji czy referowaniem zwariowanych snów, ale też z całą masą innych doznań – zapachów, perceptów dotykowych… Oraz pragnień. To właśnie im uważność i uwaga zdają się dedykowane przez czeską poetkę w stopniu największym, co sprawia, że wiersze z tego tomu nie są z pewnością jedynie aplikacją wyniesionej z filozofii jogi czy buddyzmu – z braku lepszego słowa – „mentalnej” dyspozycji, a niemal za każdym razem podskórnie, posługując się uważnością, zbijają jednocześnie tę szybkę i podają celowość jej instalacji w wątpliwość. Procesy pamięci, dorastania, dojrzewania, starzenia się, rozpadu, śmierci, zapominania, następowania etapów miłości, którym poświęcone są wiersze, stają się dzięki temu tak samo żywe jak odtwarzane w nich codzienne czynności albo erotyczne uniesienia; także dzięki niewygładzaniu niosącej ich precyzji, pewnej chropowatości stylu, nad których przełożeniem na polski czuwała Zofia Bałdyga.

Kateřina Rudčenková otrzymała za ten tom czeską nagrodę Magnesia Litera.