Są książki, które podświetlają „skórę i żebra”. Druga książka poetycka Zu Witkowskiej nie tyle przygląda się ranom, ile zamienia ból w przedmioty: krater, muszlę, rtęć. Poetka gra z nami w znikanie – jej wiersze są jednocześnie pocałunkiem „na szczęście” i potasem „na nabłonku wody”.
Tu nie ma stabilizacji, jest migotanie kontrastów. Gwiazda przekształca się w „pulsującą latarnię”, „ślady, jeszcze miękkie i ciepłe” – w „przygodne skamieliny”, a ciała rozpadają się na „cząstki, cząsteczki”. To poezja transmutacji: wiersze wirują jak tancerka pod szklaną kopułą „w wystudiowanej pozie”, odwracając uwagę od tego, co naprawdę boli.
Witkowska nie obiecuje prostego pocieszenia. Jej Podręcznik… to instrukcja obsługi świata po rozpadzie, w którym nawet „wata cukrowa z oddechów” może okazać się pułapką. Jednak – mimo wszystko – jest w tej poezji jakaś perwersyjna nadzieja: jeśli już musisz lizać rany, rób to „z diabelskim uśmiechem”. I miej pod ręką szwajcarską czekoladę – „czym naszprycowaną?”.