Najnowsza książka Szczepana Kopyta riddim na stypie neolibu sytuuje się gdzieś między manifestem a memem. Pod tytułowy riddim poeta nawija teksty wymierzone w różne rejestry języków codzienności. Wiersze te działają niczym dźwiękowo-wizualna maszyna, która dekoduje i składa na nowo fragmenty szerokiego pasma rzeczywistości, teorii czy popkulturowych szumów. Tom Kopyta miksuje slang i żargon, intymne wyznania ze sloganami, liryczne frazy z językami systemów. 26 tekstów bada wyporność form takich jak piosenka, proza poetycka, poemat, ale też stan „świata poza kartką”.

To poezja, która nie oferuje ucieczki, lecz narzędzia oporu. Ważnym motywem w książce jest kruk – tajemniczy świadek tego, co pozostaje po upadku neoliberalnego porządku. Być może Kopyt zaprasza nas na stypę, po której nie zmieni się nic, ale my nie będziemy już tacy sami. Pytanie, czy „Zajmiemy się […] niszczeniem / bezużytecznych symboli i najsłodszym / dementi” – czy wręcz przeciwnie.