Okres intensywnej pracy Michała Sobeskiego nad kształtowaniem własnej wersji filozofii sztuki trwał dość krotko: zaledwie kilka lat. Zaczęła się ta faza niedługo przed 1910 – datą edycji rozprawy habilitacyjnej Uzasadnienie metody obiektywnej w estetyce – a skończyła w 1914, w którym Sobeski skompletował swoje opus magnum (wydał je w 1917), Filozofię  sztuki.  W  tych  dwu  publikacjach  Sobeski  zawarł  niepełny wprawdzie, ale stosunkowo kompletny i względnie koherentny wykład swoich poglądów zarówno na to, czym była niegdyś i czym powinna być obecnie filozofia sztuki ew. estetyka, jak na to, czym są takie jej przedmioty zainteresowania, jak piękno, twórczość i sztuka. Ani wcześniej, ani później Sobeski nie zajmował się tak intensywnie budowaniem czy rozbudowywaniem swoich poglądów estetycznych.